Na oneindig vele revalidatietrainingen snakt Karim Touzani naar het moment waarop hij weer de bal aan zijn voet zal voelen. 'Ik kan niet wachten tot het zover is', zegt hij. 'Ik sta altijd als eerste op het trainingsveld. Ik moet wat eerder aanwezig zijn voor de behandeling en dan kijk ik voortdurend op de klok of we al het veld op kunnen. Ik leef toe naar de dag waarop ik weer kan voetballen. Ik voel me goed, heb af en toe wat kleine pijntjes, maar dat is normaal als je zo intensief traint. Mijn enkel is dat niet meer gewend. Ik wil graag nog voor de winterstop een wedstrijd spelen met Jong FC Utrecht. Ik heb een jaar niet gevoetbald en zal eerst weer wedstrijdritme op moeten doen. Ik hoop dat ik na de winterstop weer volledig inzetbaar ben voor het eerste elftal.'

Tegenslagen zorgden ervoor dat zijn herstel regelmatig werd vertraagd. 'Aanvankelijk hoopte ik begin dit seizoen weer fit te kunnen zijn. De breuk was ook volledig hersteld, maar ik kreeg te maken met complicaties aan mijn enkel. Het was zo pijnlijk dat ik niet meer kon lopen. De pees van mijn grote teen was verkort, waardoor mijn grote teen krom in mijn schoen stond.' Een volgende operatie was noodzakelijk. 'Het is erg frustrerend wanneer je revalidatie steeds wordt tegengehouden. Die laatste terugslag was veruit de moeilijkste periode voor me in het afgelopen jaar. Ik had het gevoel dat ik er bijna was, mocht al een deel van de groepstraining meedoen en zou snel een wedstrijd met Jong FC Utrecht kunnen spelen. Ik had er al aan geroken, maar na die ingreep moest ik weer helemaal opnieuw beginnen.'

Hij heeft nooit gevreesd dat het niet goed zou komen. Alleen de maanden na de dubbele beenbreuk zorgden voor onzekerheid. 'Ik had helemaal geen gevoel in mijn linkervoet. Als je erin kneep, merkte ik niets. Wanneer komt dat nou eens terug, dacht ik. Het heeft relatief lang geduurd, voordat ik weer tintelingen voelde en het gevoel langzaam terugkeerde.' Hij ziet er ook niet tegenop om straks weer de duels aan te gaan. 'Als je onzeker het duel aangaat, krijg je juist blessures', weet de 23-jarige centrale verdediger. 'Ik ben mentaal sterker uit deze periode gekomen en volwassener geworden. Ik denk ook dat ik straks bewuster zal genieten van het voetbal, van de dingen die je daarvoor gewoon vond.'

Strijd
Al een jaar lang moet hij vanaf de tribune toekijken naar de verrichtingen van zijn teamgenoten. 'Dat is niet altijd makkelijk', erkent Touzani. 'Het begint al te kriebelen zodra je de supporters ziet die naar het stadion gaan. Ik heb steeds het doel voor ogen gehouden dat ik er zelf weer wil staan, dat hield me op de been. Ik heb ook nooit het gevoel gehad dat de supporters me vergeten zijn. Ze informeren hoe het gaat en leven met me mee. Dat geeft je veel steun.' Hij miste door zijn blessure bovendien de absolute climax van het afgelopen seizoen: de winst van de Amstel Cup. 'Ik heb die avond genoten, maar toen ik na afloop naar de bus liep had ik een dubbel gevoel, omdat ik zelf geen bijdrage heb kunnen leveren. Een jaar eerder was ik er wel bij en grepen we naast de beker. Ik hoop daarom dat ik nog een derde kans krijg, liefst dit jaar al.'   

Voor de blessure was hij een vaste waarde in de Utrechtse defensie. Hij zal weer de strijd aan moeten gaan om zijn plaats in de basis te heroveren. Zelf is hij daar op dit moment nog niet mee bezig, legt de Amsterdammer uit. 'Dat komt later. Ik wil eerst weer helemaal fit worden en blijven, met plezier kunnen spelen en genieten van het voetbal. Dan komt de rest vanzelf.'